Terapia Jedzenia Dorota Maria Sikora

O nas
Usługi
Zasoby
Kontakt
Blog

MOJE DZIECKO JE WYBIÓRCZO – wskazówki dla rodzica

MOJE DZIECKO JE WYBIÓRCZO – wskazówki dla rodzica

Kiedy codzienne posiłki zamieniają się w pole bitwy, a lista akceptowanych przez dziecko produktów kurczy się do zaledwie kilku pozycji, w serce rodzica nieuchronnie wkrada się lęk. Wybiórczość pokarmowa u dzieci to wyzwanie, które potrafi skutecznie odebrać radość ze wspólnego biesiadowania i zasiać ogromne poczucie winy. Warto jednak na samym początku odetchnąć głęboko i zrozumieć, że niechęć do nowych smaków czy określonych konsystencji rzadko wynika ze złośliwości malucha. Najczęściej stoi za nią neofobia żywieniowa, czyli naturalny, ewolucyjny lęk przed nieznanym jedzeniem, bądź też trudności z przetwarzaniem bodźców sensorycznych, gdzie zapach, faktura czy nawet kolor potrawy wywołują u dziecka autentyczny dyskomfort,
a czasem wręcz silny stres.

Kluczem do zmiany tej trudnej dynamiki jest całkowita rezygnacja z presji.
Choć intuicja podpowiada nam, że musimy zrobić wszystko, by dziecko „zjadło choćby parę gryzów”, zmuszanie, proszenie, szantażowanie emocjonalne czy odwracanie uwagi bajkami przynoszą odwrotny skutek. Tworzą bowiem wokół stołu atmosferę napięcia, która blokuje apetyt. Zamiast tego warto wdrożyć zasadę podziału odpowiedzialności: rodzic decyduje o tym, co poda, kiedy
i gdzie, natomiast dziecko ma pełną autonomię w kwestii tego, czy w ogóle zje i ile trafi do jego brzuszka. Aby maluch czuł się bezpiecznie, na talerzu zawsze musi znajdować się przynajmniej jeden produkt, który dziecko dobrze zna
i bezwzględnie akceptuje – tak zwana „bezpieczna baza”.

Oswajanie z nowym jedzeniem powinno odbywać się małymi krokami, całkowicie poza presją samego jedzenia. Zanim produkt trafi do ust, dziecko musi go poznać innymi zmysłami. Pozwólmy mu na dotykanie, wąchanie,
a nawet zabawę jedzeniem. Wspólne zakupy, uprawa ziół w doniczce czy angażowanie malucha w proste czynności kuchenne, jak rwanie sałaty
czy ugniatanie ciasta, budują bezcenne poczucie sprawstwa i ciekawość. Nowe warzywo czy owoc może po prostu leżeć na środku stołu jako „gość”
– bez przymusu spróbowania. Czasem potrzeba kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu takich neutralnych ekspozycji, zanim dziecko zbierze w sobie odwagę, by polizać lub ugryźć dany produkt.

Warto również przyjrzeć się samej formie podania posiłków.
Dzieci z wybiórczością pokarmową często preferują potrawy o przewidywalnej strukturze, stąd ich miłość do suchych bułek, chrupków czy frytek.
Jeśli serwujemy obiad, unikajmy mieszania składników – zamiast gulaszu
z warzywami lepiej podać mięso, sos i warzywa osobno, tak aby maluch dokładnie widział, co znajduje się na talerzu. Dbajmy także o stałe pory posiłków i eliminujmy podjadanie oraz picie słodkich soków między nimi,
by dziecko miało szansę poczuć naturalny głód. Pamiętajmy, że proces ten wymaga ogromnej cierpliwości i czasu, a małe potknięcia są jego naturalną częścią. Jeśli jednak intuicja podpowiada nam, że problem leży głębiej,
a dieta dziecka staje się skrajnie uboga, nie wahajmy się szukać wsparcia
u specjalistów – neurologopedy, terapeuty SI czy psychodietetyka, którzy pomogą bezpiecznie przejść przez tę drogę.

Terapia Jedzenia Dorota Maria Sikora

Instagram
Facebook